Silne kobiety nie odchodzą, bo „nie jest źle”. I właśnie dlatego zostają za długo.

W środowiskach rozwoju osobistego można trafić na przekonanie, że jeśli kobieta jest samodzielna,
ogarnięta i ma zasoby, to nie utknie w niespełniającej relacji.

Że będzie wiedziała, kiedy odejść.
Że sobie nie pozwoli „na coś takiego”.
Że „nie da się wciągnąć”.

I dlatego wręcz powinno się do takiego stanu zmierzać.
Nieprawda. Niestety.

W praktyce często jest dokładnie odwrotnie.

Wydolność psychiczna nie ratuje relacji. Ona ją przedłuża.

Silne kobiety:

• mają pracę,
• mają pieniądze,
• mają swoje mieszkania,
• mają życie,
• mają pasje.

I właśnie dlatego potrafią bardzo długo funkcjonować w relacjach, które emocjonalnie ich nie
karmią.

Bo przecież:

• nie ma dramatu,
• nie ma kryzysu,
• nie ma „powodu”, żeby odejść.

Jednym słowem: „nie jest źle”.
Tylko czy to „nie jest źle” to wystarczający powód, żeby zostać…?

Bo:

• brak awantur to nie bliskość,
• spokój to nie czułość,
• stabilność to nie miłość.

W wielu relacjach nie dzieje się nic spektakularnie złego.
Nie ma zdrady.
Nie ma przemocy.
Nie ma krzyku.

Jest za to:

• cisza,
• emocjonalny chłód,
• brak romantyczności,
• brak wyrażanych uczuć,
• druga osoba „w swoim świecie”.

Łatwo się pogubić.

Łatwo wpaść w schematy myślowe:
„Może ja chcę za dużo”.
„Może tak wygląda dojrzały związek”.
„Może przesadzam”.

Z mojej perspektywy, jeśli zadajesz sobie te pytania, odpowiedź brzmi: nie.
To nie jest dojrzałość.
To jest niedopasowanie emocjonalne, tylko w wersji cichej.

Znam wiele mądrych, pięknych kobiet (które przy okazji serdecznie pozdrawiam), które zaczynały
z pozycji, która miała je „ochronić”. Sama byłam tą kobietą.

Były samodzielne.
Dobrze zarabiały.
Miały benefity, podróże służbowe, swoje nieruchomości, a czasem kolejne w planach.
Miały życie towarzyskie, znajomych, wyjścia.
Miały zwierzęta – bo potrzebują bliskości, umieją się wiązać i brać odpowiedzialność.

Czyli wszystko to, co według teorii miało sprawić, że nie utkną w niedającej szczęścia relacji.
Ale… nie zadziałało.

Bo zasoby własne:

• nie chronią przed brakiem bliskości,
• nie gwarantują szczęścia,
• tylko sprawiają, że możesz długo dawać radę.

A silne kobiety potrafią bardzo długo dawać radę.
I to jest paradoks.

Im większa wydolność psychiczna i życiowa, tym:

• dłużej znosisz brak,
• dłużej tłumaczysz sytuację,
• dłużej czekasz „aż się coś zmieni”.

Nie dlatego, że nie wiesz, że czegoś brakuje.
Tylko dlatego, że potrafisz z tym żyć.

Ale potrafić nie znaczy chcieć albo musieć.

Najtrudniejszy moment

Najtrudniejszy moment to nie odejście.
Najtrudniejszy moment to uświadomienie sobie, że: to już jest wszystko, że druga osoba nie „otworzy się bardziej”, że to nie jest etap przejściowy, bo to jest jej maksimum.

I wtedy pojawia się pytanie, które naprawdę ma znaczenie:
„Czy ja chcę tak żyć przez kolejne lata?”

Nie pytaj siebie:
„Czy dam radę?” — bo pewnie, że dasz. Silne kobiety zawsze dają radę.

Zapytaj siebie:
„Czy chcę tak dalej?”
Być może chcesz — i to jest okej.

Ale jeśli jednak nie…

To pamiętaj proszę, że:

Twoja siła Cię nie zawiodła.
Twoja samodzielność Cię nie zawiodła.
Twoje zasoby Cię nie zawiodły.
One Cię utrzymały.

Ale nie dały rady zastąpić:

• czułości,
• bliskości,
• emocjonalnej obecności,
• bycia widzianą,
• bycia dla kogoś numerem jeden.

Zadaj sobie pytanie, czy jesteś kobietą, która:

• nie negocjuje podstaw,
• nie tłumaczy swoich potrzeb,
• nie zgadza się na relacje, w których „nie jest źle”, ale też nie jest dobrze.

A jeśli to Ty jesteś kobietą, która „ma wszystko”, a w relacji czegoś jej brakuje, to:

• Nie jesteś niewdzięczna.
• Nie jesteś roszczeniowa.
• Nie jesteś „za bardzo”.

Jesteś kobietą, która mogła pomylić wydolność z miłością.

I uświadomienie sobie tego jest momentem, w którym otwiera się przestrzeń na zmianę.

I być może to nie siła będzie Ci teraz najbardziej potrzebna,
ale odwaga, żeby przestać zadowalać się relacją, w której „nie jest źle”,
a zacząć pytać siebie, czy „jest naprawdę dobrze”.